OudeMuizenissen
Heedendaagsch Taalgebruyk
HuurMuis

 

Waarom ik niet stem (en zeker niet op Mark)

 

En, waarom stem jíj op Mark Rutte …? Ik hoop vurig dat mij deze vraag in de aanloop naar die onzalige verkiezingen bespaard blijft. Als ik niet op de schaarse ogenblikken dat ik mij momenteel buiten de deur waag, word onderschept door een geblazerde corpsbal of mantelpakje met nepparelketting in aanbouw, hebben de coronamaatregelen toch nog iets goeds voortgebracht.

Want wat moet ik in godsnaam op zo’n debiele vraag antwoorden? Omdat ik door alle perikelen in de reguliere gezondheidszorg niet de gelegenheid heb gehad om me op ernstige hersenschade, of op zijn minst een chronische geheugenstoornis, te laten controleren? Of omdat ik nu eenmaal een ongebreideld vertrouwen in pathologische leugenaars heb? Weet u het nog? Die avondklok was, bij monde van de geestelijke vader, een onding en moest zo snel mogelijk weer worden ingetrokken. Dat was eind januari. Inmiddels is het bijna half maart en die avondklok is er nóg.

Net als het coronavirus trouwens, dus de grote genadeklap was die klok blijkbaar niet. Alleen het vaccinatieprogramma, dat wil nog niet erg vlotten. En ondanks alles blijft Rutte met een stalen smoel volhouden dat die avondklok ‘boven op de stapel ligt’ om afgeschaft te worden.

 

Haarscheurtjes

De eerste keer dat mijn vertrouwen in Rutte haarscheurtjes begon te vertonen, was toen-ie nog staatssecretaris van onderwijs was, alweer dik vijftien jaar geleden. Toen bezetten boze studenten het Maagdenhuis, en dat vond Mark - als rechtgeaard liberaal - helemaal top. Prima dat die jongelui opkwamen voor hun belangen! Maar toen ze door de ME weer naar buiten werden geknuppeld, zweeg deze beroepscarrièrist als het graf.

Vervolgens ging hij, na wat ouvertures richting PvdA, toch maar in zee met z’n voormalige partijgenoot met diens lelieblanke permanentje bij de vorming van z’n eerste eigen kabinet. En ik zou er, gezien ’s mans staat van dienst, maar niet blindelings op vertrouwen dat de geschiedenis zich niet herhaalt. Want Mark heeft dan wel gezegd dat hij zich onder geen beding opnieuw door de PVV laat paaien, maar we zouden onderhand allemaal kunnen weten dat Mark wel meer dingen zegt die hij niet meent.

Nu zijn het Kees van der Staaij en consorten door wie Mark zich laat gijzelen. Waardoor de winkelstraten zijn uitgestorven, terwijl de orthodoxe kerken volstromen zonder dat ze een strobreed in de weg wordt gelegd. Een vaccinatiepaspoort (wat iets anders is dan een vaccinatieplicht), daar willen Rutte en zijn handlangers óók al niet aan. De achterban van Kees, die van oudsher een broertje (en misschien nog wel meer familieleden) dood heeft aan vaccineren, zou eens aanstoot kunnen nemen … Met deze positieve discriminatie van wappies op gereformeerde grondslag wordt artikel 1 net zo hard onderuitgehaald als door de snode plannen van ayatollah Geert om moslims tot tweederangsburgers te degraderen. Het complete coronabeleid bladdert zodoende af tot een doorzichtige farce.

Gelukkig hebben Nederlandse rechters kennelijk veel gevoel voor slappe humor, of weinig affiniteit met harde feiten. Over de glansrol die Marks partij bij de kinderopvangtoeslagaffaire heeft gespeeld, en de bizarre toeren die deze trekpop uithaalt om de daarmee schrijnend contrasterende privileges van de monarch en de multinationals te sauveren, doe ik verder maar het zwijgen toe. Zijn onfrisse cv is zo al lijvig genoeg.

 

Littekens

Natuurlijk pieker ik er niet over om op die pedante flapdrol te stemmen (al heb ik de aanvechting om zijn zelfvoldane sprookjesvertellerstronie op verkiezingsposters met een parmantig snorretje te decoreren dapper weerstaan). Omdat mijn fiducie in de Haagse regentenclub sowieso mettertijd tot ver onder het absolute nulpunt is gekelderd, heb ik elke verleiding om tegen beter weten in toch mijn vege leven slalommend naar het stemhokje in de waagschaal te stellen, maar rigoureus de kop ingedrukt door m’n stempas retour afzender te sturen. Met als lapidaire toelichting in verso dat ik uitsluitend stem in een vrij land. Ook als Tante Pos er onvermoed in slaagt om het vrachtje te bestemder plaatse af te leveren, zou het me hogelijk verbazen indien de boodschap overkomt.

Want dát is wellicht de meest blijvende en beangstigende erfenis van deze hele episode, lang nadat iedereen eindelijk z’n portie vaccins heeft gehad. Laat er geen misverstand over bestaan: de economische schade zal nog lang blijven doordreunen, net als de vraag of al die schade wel nodig en nuttig was. En evenals in de jaren veertig een generatie oorlogskinderen werd gekweekt, zal nu een coronageneratie opgroeien, met mogelijkerwijs een levenslange leerachterstand plus een breed spectrum aan geestelijke en soms ook lichamelijke littekens. Maar het voornaamste risico is dat we het ‘nieuwe normaal’ werkelijk als normaal zullen gaan beschouwen. En dan is de kloof met landen als Hongarije en Brazilië, en zelfs Rusland en China, snel gedicht.

 

Poppenkast

Met zo’n vooruitzicht in het vizier is de lust om deze poppenkast via stembusgang te endosseren mij op voorhand volledig vergaan. Zelfs als ik een Belg was, waar zo’n exercitie als je democratische plicht te boek staat, zouden ze me met een span paarden naar het stemlokaal moeten slepen. Wat heeft stemmen voor zin als je toch niets te vertellen hebt?

In geval van nood kan ik altijd in mijn verdediging aanvoeren dat het OMT met het oog op de wankele situatie uitstel had bepleit. Drukte, hygiëne, massale verplaatsingen … er is bijna geen criterium te bedenken waarop het verkiezingscircus geen vuurrood kruisje scoort. Maar ik koester niet de illusie dat de slippendragers in toga veel waarde zullen hechten aan zo’n argument. Die zijn immers geen haar beter gebleken dan Rutte. Ze hebben alleen oren naar wat in hun kraam te pas komt, en voor al het overige houden ze zich doof.

Ik sluit dus geenszins uit dat het na de verkiezingen weer de verkeerde kant op gaat met de besmettingen. Wat dan ongetwijfeld weer subiet tot een lawine aan nieuwe zinnige en onzinnige restricties leidt. Als Marks sidekick Hugo z’n belofte dat vrijwel iedereen in de zomer is gevaccineerd, niet kan waarmaken, zijn we straks per saldo nog slechter af dan nu.

In zo’n worstcasescenario zou het me eerlijk gezegd weinig verbazen wanneer in het kielzog van corona de complete pleuris uitbreekt. Maar als de nood een keer echt aan de Mark komt, kan hij vast in de villa van z’n maatje Jort onderduiken. En anders krijgt-ie wellicht kerkasiel in huize Van der Staaij. In het uiterste geval moet hij zich maar in zijn wankelende torentje troosten met de gedachte dat niet alleen elk volk de regering krijgt die het verdient, maar ook andersom.

 

Niets van deze website mag zonder voorafgaande toestemming worden overgenomen of gekopieerd, behoudens het citaatrecht. Bij citaten is bronvermelding verplicht. Vragen? Stuur een mailtje naar: info@oudemuis.nu
Niets van deze website mag zonder voorafgaande toestemming worden overgenomen of gekopieerd, behoudens het citaatrecht. Bij citaten is bronvermelding verplicht. Vragen? Stuur een mailtje naar: info@oudemuis.nu