OudeMuizenissen
Heedendaagsch Taalgebruyk
HuurMuis

 

Terug bij af

 

Met de nu al gestaag stijgende besmettingscijfers en het najaar voor de boeg vrees ik met groten vreze dat we over een maand of twee, drie terug bij af zijn. Alweer. En zodra de ketens van de lockdown ons opnieuw onwrikbaar aan eigen huis en haard kluisteren, breekt ongetwijfeld het grote wijzen over en weer aan.

De virologen, onder de vleugelen van een demissionair kabinet dat nog hardnekkiger blijft rondwaren dan corona, geven ongetwijfeld de wappies van alles de schuld. Terwijl de antivaxers, aangevoerd door de eveneens onuitroeibare Willem Engel, smalend zullen tegenwerpen dat die met nanochips aangelengde vaccins klaarblijkelijk toch niet zoveel effect hebben gesorteerd. Om maar te zwijgen van al het andere zware geschut dat de overheid gedurende de anderhalf jaar die achter ons ligt in de strijd heeft geworpen.

We kunnen natuurlijk marchanderen over de impact van het gesjoemel met valse QR-codes en dergelijke. Maar de vaccinatiegraad ligt bij volwassenen momenteel op ruim 83 procent. Tenzij je besluit om massaal minderjarigen te gaan prikken, lijkt het me stug dat daar nog veel winst te behalen valt. Over een eventuele relatie tussen bovengenoemd gesjoemel en de sjoemelcultuur die in alle andere geledingen van de samenleving hoogtij viert, de politiek voorop, laat ik me maar niet uit. Ben wel nieuwsgierig of Grapperhaus de landsadvocaat laat opdraven om de onkreukbare Sywert te verdedigen. Het lijkt me een uitdaging om bijna tien miljoen de man/vrouw/interseksueel onder de noemer ‘om niet’ te scharen. Maar Vrouwe Justitia vindt daar, als de met oogkleppen getooide dienstmaagd van de gevestigde orde, vast wel een geitenpaadje voor.

 

Krasse maatregelen

Dezer dagen verscheen een rapport waarin van de Nederlandse corona-aanpak gehakt wordt gemaakt. Net als de Britten hebben we veel te lang getreuzeld met testen, locken en verplichte mondkapjes. Op sommige fronten staat die kritiek als een huis. Terwijl in Engeland het heilige voetbal koste wat kost doorgang moest vinden, en premier Johnson handenschuddend door het ziekenhuis banjerde met een debiele grijns op z’n dito smoelwerk, vormden hier de voorjaarsvakanties en het carnaval de voornaamste besmettingshaarden in de aanloop - zeg maar gerust sprint - naar de eerste golf. Die spoelde daardoor veel sneller en heviger over ons heen dan verwacht, wat resulteerde in duizenden extra slachtoffers.

De vraag blijft echter of we het virus buiten de deur hadden gehouden als Nederland eerder op slot was gegaan. De praktijk heeft inmiddels uitgewezen dat zulke krasse maatregelen alleen effectief werken in eilandstaten, fysiek of figuurlijk. En dan slechts tot op beperkte hoogte, want zodra de dam bezwijkt, is er geen redderen meer aan. In Noord-Korea hadden ze tot voor kort geen corona, en in China was en is alles onder controle - naar eigen zeggen althans. Aan u de keus of u dit allemaal voor zoete koek slikt. Australië en Nieuw-Zeeland zijn, in tegenstelling tot Groot-Brittannië, eilanden waar je niet zomaar komt met de Cityhopper, rubberboot of trein. Maar ondanks een opeenstapeling van inreisverboden en quarantainemaatregelen ging het ook daar herhaaldelijk mis. Temeer omdat de overheid zó was gefocust op preventie dat het vaccineren erbij inschoot. Op dat punt hadden Johnson en, met de nodige vertraging, Rutte ondertussen hun lesje geleerd.

In genoemd rapport wordt Finland aangehaald als voorbeeld van hoe het wél had gemoeten. Dat verbaast me nogal, want behalve dat de Finse situatie lastig vergelijkbaar is door de lage bevolkingsdichtheid en de relatief geïsoleerde ligging, las ik diezelfde dag dat Finland weer egaal roodgekleurd is op de Europese coronakaart. Met andere woorden: hoe je het doet, je krijgt de ellende vroeger of later toch voor je kiezen. Wat onverlet laat dat je een deel van de sterfgevallen kunt voorkomen door een egalere spreiding, zodat de ziekenzorg de aanstroom beter kan behappen. Maar dat is een ander verhaal.

 

Schijnveiligheid

Wat dat laatste betreft, speelt uiteraard ook het effect van de vaccinatiecampagne een belangrijke rol. Op dit punt stellen de cijfers niet in alle opzichten gerust. Uit de RIVM-cijfers blijkt dat vier van de vijf coronapatiënten die de afgelopen maand op de ic belandden, niet waren gevaccineerd. Dat de vaccinatiegraad zo’n beetje het spiegelbeeld is van het aandeel in de ic-opnames, vormt het beste bewijs dat vaccinatie wel degelijk werkt. Per saldo komt het RIVM uit op een dertig keer zo kleine kans om met twee prikken op zak op de intensive care te belanden.

Er schuilt echter een addertje onder het gras, want de vaccinatiegraad is niet gelijkmatig over alle leeftijdsgroepen verdeeld. Bij jongeren ligt die lager, en bij mensen boven de vijftig juist hoger. En uitgerekend die laatste groep loopt het meest risico om na besmetting in het ziekenhuis terecht te komen. Als je het leeftijdseffect meeweegt, komt het verschil blijkens de RIVM-statistieken eerder uit in de buurt van een factor tien voor de kwetsbaarste categorie van 75-plussers. Nog altijd een imposant resultaat, maar het blijft oppassen dat dergelijke nuances niet bewust of onbewust weggemasseerd worden. De minste rekenfout is immers koren op de molen van de sceptici.

De verminderde besmettingskans zit hoogstwaarschijnlijk reeds in de eerdergenoemde cijfers verdisconteerd. Maar zeker met de momenteel alomtegenwoordige deltavariant biedt ook volledige vaccinatie geen garantie dat je het virus niet oploopt of aan anderen doorgeeft. Wat dat betreft, is de CoronaCheck-app dus tot op zekere hoogte een wassen neus. Al kan daarbij aangetekend worden dat soortgelijke bedenkingen gelden voor een negatief testresultaat of immuniteit dankzij een eerdere besmetting. Ook daaraan kleeft een mate van schijnveiligheid.

 

Verdeel en heers

Er zijn natuurlijk twee belangrijke verschillen met de situatie eind vorig jaar, toen de besmettingscijfers óók in tomeloos tempo piekten. Toen was niemand gevaccineerd; nu bijna iedere volwassene die dat wilde. En voordat vanaf de zijlijn wordt gehoond dat vaccinatie dus blijkbaar weinig zoden aan de dijk zet: toen was bijna alles dicht, terwijl nu zowat alle beperkingen zijn opgeheven. Het pijnpunt is, zoals eerder gezegd, dat de burger van nu geen zelfbeperking meer kent. Iets mag of iets mag niet - er bestaat geen middenweg. En zodra iets weer mag, dan moet het.

In het voorbijgaan vernam ik dat India de grenzen weer opengooit voor buitenlandse toeristen. De reissector heeft na anderhalf jaar kaalslag maling aan vrijblijvende negatieve reisadviezen. Als ze daar een nieuwe variant in de aanbieding hebben, kan dat nog leuk worden. Die deltavariant heette namelijk oorspronkelijk de Indiase variant, naar het land van herkomst. Want we hadden al een Britse, een Braziliaanse en een Zuid-Afrikaanse variant. Maar op aandringen van de Indiase premier Modi ging de ‘stigmatiserende’ naamgeving op de schop. Een gotspe, gezien het feit dat hijzelf in een eerder stadium de superspreader uithing door allerlei grootschalige religieuze happenings ongehinderd doorgang te laten vinden, met voorspelbare gevolgen. Voor z’n eigen verdeel-en-heersstrategie kwam dat goed uit. Toen de halve bevolking naar adem happend lag te creperen en de ziekenhuizen uit hun voegen barstten, schoof hij de moslimbevolking dankbaar de zwartepiet toe. Met diverse ‘spontane’ - lees: in het hindoe-Kremlin geregisseerde - rellen en lynchpartijen als resultaat. Zo hou je de relatie met buurland Pakistan een beetje spannend.

Indiërs die illegaal in het Verenigd Koninkrijk bij voormalige landgenoten kwamen buurten, deden de rest. Dus als ik in de schoenen van deze machtswellusteling had gestaan, had ik m’n grote scheur gehouden over stigmatiseren. Het schijnt dat de Indiërs in de tussentijd als gekken hebben gevaccineerd, maar gezien de reputatie van deze epsilon minus-overheid zou ik op de officiële cijfers niet durven blindvaren.

 

Designated survivor

Heel veel onzekerheden dus. Met daarbovenop nog de vraag wat de bewoners van deze benauwde veste gaan doen wanneer Modi’s tegenhanger alhier, de eeuwige designated survivor van de politiek, besluit om de boel weer helemaal op slot te gooien. Onder het motto: misschien werkt het deze keer wél. Met als vanouds een ontheffing voor religieuze bijeenkomsten. Wat merkwaardig is, aangezien zelfs de Hersteld Hervormde Gemeente in Staphorst het licht heeft gezien.

De enige rotsvaste zekerheid momenteel is dat Rutte, demissionair of niet, doorregeert tot of hijzelf, of de hele Nederlandse bevolking er dood bij neervalt. Aangezien de anders zo fel tegen verslavingen gekante overheid het verbod op onlinegokken overboord heeft gezet, kunnen we er een wedje aan wagen. Welke gesel kan als eerste in de geschiedenisboeken worden bijgezet: het coronatijdperk of het marionettentheater van Rutte?

Genoeg gesomberd! Binnenkort kom ik met dé oplossing (nou ja, een deeloplossing) voor de wooncrisis. Want hoewel kritiek louterend kan zijn, kun je in louter kritiek niet wonen.

 

Niets van deze website mag zonder voorafgaande toestemming worden overgenomen of gekopieerd, behoudens het citaatrecht. Bij citaten is bronvermelding verplicht. Vragen? Stuur een mailtje naar: info@oudemuis.nu
Niets van deze website mag zonder voorafgaande toestemming worden overgenomen of gekopieerd, behoudens het citaatrecht. Bij citaten is bronvermelding verplicht. Vragen? Stuur een mailtje naar: info@oudemuis.nu