OudeMuizenissen
Heedendaagsch Taalgebruyk
HuurMuis

 

Preventieparadox

 

Als ik een miezerig keffertje was dat Mark heette, zou ik me wel driemaal bedenken eer ik losging op de Russische beer. Ik heb ook niet de illusie dat de Nederlandse bijdrage veel gewicht in de schaal legt. Ol’ Joe Biden zet een paar duizend zwaarbewapende militairen op het vliegtuig, en Marks Britse collega gooit er een nagelnieuw vliegkampschip tegenaan. En Mark? Die schermt met een ‘robuust pakket’ aan sancties. Dát zal die rotzakken mores leren.

Praatjes vullen geen kogelgaatjes. Mark gokt er waarschijnlijk op dat Poetin bang is dat-ie de Belastingdienst achter z’n broek krijgt. In tegenstelling tot de Nederlandse strijdkrachten, die het met één lekke mijnenveger met buitenboordmotor moeten doen, is die wél een geduchte en genadeloze tegenstander. Maar de club halve maffiosi die het in het Kremlin voor het zeggen heeft, laat zich niet zo makkelijk intimideren als de bijstandsmoeders en andere minderbedeelden die door ons onverschrokken keurkorps van de blauwe envelop in het kader van de kinderopvangtoeslagaffaire zijn gevierendeeld. De hele VVD-fractie zint natuurlijk op revanche voor dat softe gemekker van Omtzigt en consorten. Bij de blauweblazerbrigade is rechtvaardigheid een rekbaar begrip. Een kruimeldief is een crimineel, een megafraudeur daarentegen een ondernemer. Dat blijkt ook wanneer zo’n zakkenvuller uit eigen gelederen zélf op de zwarte lijst van het MinFin belandt, en bij het daaropvolgende onderzoek naar diens integriteit steevast he-le-maal niets aan het licht komt.

Ik dwaal af. Wel wil ik nog kwijt dat Poetin en Rutte wellicht meer gemeen hebben dan ze denken. De een probeert politieke tegenstanders te vergiftigen, en wanneer dat niet lukt, sluit-ie ze op. De ander gaat achter de schermen stiekem op zoek naar andere functies voor zijn kwelgeesten. En allebei hebben ze daar achteraf geen actieve herinnering aan. Lijders aan selectief geheugenverlies krijgen zelden last van een knagend geweten.

 

Populariteitsoffensief

Wat Boris bezielt, is me trouwens niet helemaal helder. Het zal toch niet zo zijn dat hij Engeland voor de derde keer op rij in een wereldoorlog stort om z’n eigen tijdens clandestiene drinkgelagen in alcohol gepekelde huid te redden …? Bij de Falklandoorlog heeft zo’n populariteitsoffensief in de peilingen prima gewerkt. Maar Rusland is Argentinië niet, en bovenal is Boris geen Maggie. Voor je het weet, ligt de pride of the fleet op de bodem van de Zwarte Zee. Van die peperdure Amerikaanse stealthstraaljagers moet je het sowieso niet hebben: die vallen al lang voor het eerste schot is gelost spontaan uit het zwerk. Zal wel Chinese elektronica in zitten.

De lezer heeft vast al begrepen dat ik het niet bijzonder op Poetin heb. Alleen al omdat zijn tegenstanders op even effectieve wijze monddood worden gemaakt als die van zekere drugscrimineel, die stomtoevallig bij bosjes tegelijk overlijden aan acute loodvergiftiging. Ik noem maar geen namen, want ik kan mij geen lijfwacht permitteren. En van ’s mans bijna net zo angstaanjagende advocate mag ik niet wijzen.

Toch heb ik wel enig begrip voor het argument dat Rusland zich door al die NAVO-uitbreidingen wat ongemakkelijk voelt. En (dit evenwel met een slag om de arm) als ik me niet vergis, hebben de Oekraïners Vlad P. indertijd een schitterende casus belli cadeau gedaan, door in het kielzog van de Euromaidanrevolutie maar in één moeite door de hele Zwarte Zeevloot te confisqueren. Zoiets laat Poetin zich geen tweede keer gebeuren.

 

Spierballentaal

Daarmee is niet gezegd dat al die massale troepenbewegingen louter en alleen zijn bedoeld om een inval van de Oekraïense horden, als stoottroepen van de NAVO, af te wenden. In Kiev hebben ze hun lesje ondertussen ook wel geleerd, en het lijkt me stug dat Poetin dat zich niet realiseert. Maar om de gespannen situatie in beide kampen te de-escaleren, helpt al die spierballentaal en het begeleidende wapengekletter ook niet erg. Ik had van Biden meer bezonnenheid verwacht dan van z’n narcistische, viagraverslaafde voorganger. Ik begin te vrezen dat ik me daarin deerlijk heb vergist.

Misschien is Poetin vooral beducht voor z’n eigen hachje, en vormen een paar duizend of desnoods een paar miljoen doden geen obstakel om dat nobele doel te bereiken. In die contreien een beproefde tactiek: Stalin had er ook een handje van. En het klopt natuurlijk als een bus dat de Verenigde Staten en aanhangwagens zich niet moeten mengen in binnenlandse aangelegenheden. Maar dat geldt ook andersom, en dat laatste lijken ze in Moskou weleens te vergeten.

Behalve bij de staatsgreep van Bidens voorganger hebben de Russen naar verluidt eveneens een behulpzame bijrol gespeeld bij het Britse besluit om uit de EU te stappen (net als een andere Mark, btw). Iets waar iedereen, nu Boris praatjes krijgt, liever niet meer aan terugdenkt. Maar Boris heeft momenteel dringender zorgen aan z’n drankzuchtige hoofd. Om de aandacht van z’n eigen escapades tijdens de lockdown af te leiden, heeft hij ondanks de oplopende besmettingscijfers zowat elke coronamaatregel op Britse bodem met onmiddellijke ingang afgeschaft. Of die absolutie met terugwerkende kracht het beoogde resultaat sorteert, staat nog te bezien. Het Britse parlement laat zich niet zo makkelijk paaien als de voor de bühne bekvechtende volksvertegenwoordigers hier te lande. Maar voorlopig zit-ie er tot mijn onaangename verbazing nog. Evenals Poetin en evenals Rutte.

 

Achterhoedegevecht

In Denemarken zijn ze Engeland overigens voorgegaan. En ook hier lijken de laatste restjes lockdown steeds meer een achterhoedegevecht te worden. Zelfs de met veel tamtam gelanceerde CoronaCheck-app dient vooral als stok achter de deur, nu zoetjesaan vaststaat dat zowel tests als vaccinaties nauwelijks helpen om de omikronvariant te beteugelen. De besmettingscijfers zijn dermate hoog opgelopen dat de GGD’s het niet eens meer kunnen bijhouden.

Dat het gevreesde zorginfarct vooralsnog op zich laat wachten, is - behalve aan de dempende werking van boosterprikken en eerdere besmettingen - voor een belangrijk deel te danken aan de mildheid van deze variant. Helaas hebben we geen zekerheid dat omikron de laatste aflevering van het coronafeuilleton vormt. En evenmin dat eventuele vervolgen net zo mensvriendelijk zullen blijken. De man/vrouw/interseksueel in the street heeft er maling aan. Die wil maar één ding horen: alles weer open, liever gister dan morgen.

We nemen dus een voorschot op de goede afloop. Ik mag lijden dat het lukt, want die mondkapjes komen mij onderhand óók de strot uit. Misschien was die hele exercitie eind vorig jaar achteraf bezien niet eens nodig geweest, maar dat blijft nakaarten met een flinke scheut koffiedikkijkerij. Zoiets staat bekend als de preventieparadox: als de schade meevalt, wordt dat niet als indicatie gezien dat de maatregelen om die schade te beperken, hebben gewerkt, maar als bewijs dat ze overbodig of op z’n minst overdreven waren. Waarbij niet mag worden vergeten dat ook de omgekeerde redenering opgeld doet. Dat de schade meeviel, was louter en alleen te danken aan die tegenmaatregelen. Of, in het verlengde daarvan: dat er überhaupt schade was, kwam doordat ze niet streng genoeg waren.

 

Tweesnijdend zwaard

En met het tweesnijdend zwaard van die preventieparadox zijn we weer terug bij de dreigende confrontatie tussen het Oosten en het Westen. Indien Poetin zijn troepen terugtrekt, toont dit dan aan dat de afschrikkingsstrategie heeft gewerkt? En als hij onverhoopt tóch de Oekraïne binnenvalt, moeten we dat dan interpreteren als doorslaggevend bewijs dat onze militaire strategen het van begin af aan bij het rechte eind hadden over zijn kwade bedoelingen? Of kan Poetin - in elk geval voor eigen publiek - zonder blikken of blozen bezweren dat hem, met de rug tegen de muur, geen andere optie overbleef?

Poetins Chinese collega Xi Jinping zal het gebeuren met gemengde gevoelens vanaf de zijlijn gadeslaan. Aan de ene kant leidt alle commotie rond de Krim de aandacht af van de Olympische Winterspelen. Maar anderzijds óók van de onderdrukking van de Oeigoeren. Al zijn mensenrechten sowieso een sluitpost in een sportwereld die zogenaamd verbroedert, maar in werkelijkheid over lijken gaat. Én in het China van Xi, maar dat is genoegzaam bekend.

Nochtans blijkt de Chinese Muur niet langer virusdicht. In de aanloop naar diezelfde spelen heeft het land alvast zijn eerste portie omikronbesmettingen binnen. Ook hierin openbaart zich de preventieparadox: wie vandaag de dans ontspringt, is de volgende dag opnieuw z’n leven niet zeker. Lekker puh, denk ik stiekem. De Chinese overheid laat immers sinds dag één geen middel onbenut om onafhankelijk onderzoek naar de oorsprong van deze plaag te dwarsbomen. Maar laat ons niet te vroeg juichen. John, Jana of Chan Modaal kan aan het borstgeroffel van de geriatrische gevalletjes boven in de boom weinig doen. En als Rusland en Amerika het daadwerkelijk op een krachtmeting laten aankomen, is China op het wereldtoneel de lachende derde.

 

Niets van deze website mag zonder voorafgaande toestemming worden overgenomen of gekopieerd, behoudens het citaatrecht. Bij citaten is bronvermelding verplicht. Vragen? Stuur een mailtje naar: info@oudemuis.nu
Niets van deze website mag zonder voorafgaande toestemming worden overgenomen of gekopieerd, behoudens het citaatrecht. Bij citaten is bronvermelding verplicht. Vragen? Stuur een mailtje naar: info@oudemuis.nu