OudeMuizenissen
Heedendaagsch Taalgebruyk
HuurMuis

 

<<< Terug naar het begin <<<

 

Statistiek

Net als in de mop van Max Tailleur komt het zuur ná de maaltijd. Als je nog jong bent, word je door het leven met een beloftevolle glimlach omarmd. Aanvankelijk heb je niet eens door dat die glimlach gaandeweg in een spottende grimas verandert. Met de spreekwoordelijke doodsgrijns - rictus mortui - als toepasselijk sluitstuk in het verschiet. De dood kan iedereen op elk ogenblik halen, het pasgeboren kind even goed als de grijsaard. Maar die laatste weet dat zijn dagen geteld zijn. Een kwestie van common sense en statistiek.

Rest nog de vraag in welke gedaante de dood zich zal aandienen. Als een sadistische beul, die het lijden zo lang mogelijk wil rekken? Of als een verleidelijke vrouw, die mij in mijn bed spelenderwijs tot zich neemt? Die vraag kan een eigen leven gaan leiden en zodoende jouw leven gaan beheersen. Vooral na een eerste waarschuwingsschot, in de vorm van een beroerte, hartinfarct of kwaadaardig gezwel.

Voor mijn vader, die ooit voor niets en niemand bang was, moeten de laatste jaren een voortdurende kwelling zijn geweest. In zekere zin stond zijn angst voor een tweede beroerte aan de wieg van de hersenbloeding die hem velde. Over de maanden die hij nog als een meedogenloze karikatuur van zijn vroegere zelf heeft doorgevegeteerd, doe ik er liever het zwijgen toe. Dat hypothetische opperwezen heeft kennelijk schik in dit soort practical jokes. Dáár zou ik het graag, zo gauw de gelegenheid zich voordoet, eens onder vier ogen met ’m over willen hebben, voordat mijn pekelzonden te berde worden gebracht. Maar als eerstvolgende op de shortlist moet ik oppassen met wat ik zeg.

 

Carpe diem

Panta rhei, alles stroomt, schijnt een Griekse filosoof uit de oudheid te hebben gezegd. Dat was in de periode dat Griekenland nog de bakermat der beschaving was, in plaats van het achtergebleven zorgenkindje van Europa. Wat vandaag bloeit, is morgen alweer in verval.

Met mensen is het welbeschouwd niet anders. Nu voel je het levenssap nog in je aderen kolken en lach je de incidentele tegenspoed weg. Een stuk of wat slepende ziektes, echtscheidingen, ontslagen, faillissementen en andere aanslagen op je welbevinden later is je veerkracht gebroken. Over een jaar of wat, in het groezelige kamertje waartoe je wereld is samengekrompen, sijpelt de urine langzaam door je luier langs je uitgemergelde bovenbeen. En zelf ben je de laatste die het merkt.

Mijn grootmoeder zei altijd dat je alleen spijt krijgt van dingen die je niet gedaan hebt. Pluk de dag en geniet van het leven, zolang het nog kan. Zodra je eigen sterfelijkheid steeds nadrukkelijker gaat opspelen en carpe diem als levensmotto plaatsmaakt voor memento mori, is jouw kans voorbij. En aan herkansingen doen ze niet, daarboven. Niet in dít leven in ieder geval.

 

Eindbestemming

In de loop van een mensenleven slaat de balans tussen verleden en toekomst steeds verder door. De toekomst wordt stap voor stap ingehaald door het verleden, totdat uiteindelijk het verleden het enige is wat je nog rest. Dan heb je jouw eindbestemming bereikt en word je geacht uit te stappen. Dat kun je uit eigen beweging doen of met wat hulp van hogerhand. Maar linksom of rechtsom, vroeger of later, eruit ga je.

Vanzelfsprekend zou ik stiekem maar wat graag weer jong willen zijn - niet in het heden, maar toen. Wie het tegendeel beweert, liegt of is nóg verder heen dan ik. Als het even kan zonder jeugdpuistjes en migraineaanvallen en ander ongerief uit mijn jongere jaren. Maar misschien is dat wel te veel gevraagd. Met de kennis van nu zou ik, met of zonder puistjes, uiteraard alles anders aanpakken. Studie en werk, de mensen om me heen, mijn vrienden, mijn ouders. De meisjes die ik dolgraag wilde, maar nooit heb gekregen. En mijn grote liefde, die ik bijna twintig jaar geleden voor het laatst heb gezien.

Wat de uitkomst zou zijn geweest, god mag het weten. Onze levensloop is eenrichtingsverkeer, en per saldo moeten we daar misschien maar niet rouwig om zijn. Leven is ook leren en we leren uitsluitend van onze fouten. Een proces dat zich tot de jongste dag zal blijven herhalen. Want de enigen die van onze fouten leren, zijn wijzelf.

 

 

Niets van deze website mag zonder voorafgaande toestemming worden overgenomen of gekopieerd, behoudens het citaatrecht. Bij citaten is bronvermelding verplicht. Vragen? Stuur een mailtje naar: info@oudemuis.nu
Niets van deze website mag zonder voorafgaande toestemming worden overgenomen of gekopieerd, behoudens het citaatrecht. Bij citaten is bronvermelding verplicht. Vragen? Stuur een mailtje naar: info@oudemuis.nu