OudeMuizenissen
Heedendaagsch Taalgebruyk
HuurMuis

 

De zieke man van de wereld

 

En als binnenkort blijkt dat die avondklok níét het verhoopte resultaat heeft gesorteerd (buiten gewelddadige confrontaties tussen plunderaars en vandalen en de sterke arm der wet, die strijdlustig liet weten ‘er klaar voor te zijn’), wat gaat Reichsleiter Rutte dan doen …? Toch maar, tegen beter weten in, een verlenging door het parlement jassen? Alleen met gasmasker en gummihandschoenen de deur uit? Of zelfs opschalen naar een algeheel uitgaansverbod, op straffe van standrechtelijke executie?

Naast een stel zonderlingen voor wie corona een onschuldig griepje, verzinsel of complot van een vampiristische elite is (doorhalen wat niet gewenst is), heb je ook hardliners voor wie een lockdown niet streng genoeg kan zijn. Dat die grap alleen al aan directe steunmaatregelen zo’n anderhalf miljard per week kost - nog afgezien van alle andere schadeposten plus de kaalslag in bedrijfsleven, onderwijs en cultuursector - mag de voorpret niet drukken.

Of het allemaal veel uithaalt blijkbaar evenmin. Terwijl ik dit neerpen, heb ik de coronakaart van de wereld voor mij. De officiële, voor alle duidelijkheid, waarnaar ook wordt verwezen door het RIVM. En wat zien wij: vergeleken met andere Europese landen, ook landen die al veel langer met avondklokken en dergelijke aan het experimenteren zijn, doen we het niet eens zo slecht. Het aantal besmettingen per miljoen inwoners ligt bijvoorbeeld nog steeds lager dan in België, dat hier te lande vaak als lichtend voorbeeld wordt opgevoerd. Om van het aantal officiële coronadoden - applausje voor onze veelbesproken zorgsector - maar te zwijgen.

 

Seizoenspatroon

Er zijn een paar landen met beduidend betere cijfers dan de rest. Zoals binnen Europa Noorwegen, en daarbuiten Nieuw-Zeeland en China. Over China kunnen we kort zijn: daar wordt elke heropleving rigoureus de kop ingedrukt. Alle kritiek, terecht of onterecht, eveneens. Maar zonder dat het hele land meteen op slot gaat. Nieuw-Zeeland heeft de luxe een dunbevolkt, afgelegen eiland te zijn. Met, dat moet gezegd, een uitmuntende premier aan het hoofd. Daar houdt men ieder geval dat tóch door de mazen weet te glippen angstvallig in de gaten. Helemaal immuun ben je, zoals gebleken, nooit in een tijd waarin je binnen een etmaal aan de andere kant van de aardbol staat. Zojuist is alweer de eerstvolgende patiënt nul opgedoken en (hopelijk bijtijds) geïsoleerd.

Internationaal blijft het appels met peren vergelijken. Want het aantal positieve testresultaten hangt uiteraard ook samen met het aantal tests dat wordt afgenomen. Wat echter bijna overal zichtbaar is, is een duidelijk seizoenspatroon. Na een snelle opmars volgt een zomerdip, gevolgd door een grotere tweede golf in het najaar. Hoeveel groter die tweede golf precies is dan de eerste, blijft giswerk, aangezien tijdens de eerste maanden van de coronacrisis niet (en zeker niet overal) systematisch werd getest.

 

Variaties

De variaties binnen dat algemene patroon laten hooguit zien dat de pieken in sommige Europese landen wat eerder vallen dan elders. Of dat de uitschieters minder extreem zijn, doordat de piekperiodes wat meer zijn gespreid. De coronamaatregelen namens de nationale overheid spelen daarbij ongetwijfeld een rol. Maar de cijfers en grafieken tonen óók aan dat de opmars van het virus daarmee niet tot stand is gebracht, maar alleen vertraagd is. Wie vandaag de klap ontwijkt, krijgt die alsnog morgen of overmorgen. Met als leuke bijkomstigheid dat het virus behendiger op onze overlevingsstrategie inspeelt dan andersom.

Neem een land als Zweden, dat vanaf het begin heel terughoudend was met dwangmaatregelen. Nadat het al snel de verkeerde kant op ging, was de reactie alom: zie je wel … Toen de verwachte piek uitbleef, op een bescheiden hobbeltje na, sloeg de twijfel toe. Hebben die verrekte Zweden het misschien tóch beter ingeschat dan wij …? Vervolgens rees de grafiek in het najaar van de weeromstuit met reuzensprongen de pan uit. En begin deze maand heeft de regering alsnog een (bescheiden) lockdown ingevoerd, ook omdat het akelig druk begon te worden in de ziekenhuizen. Maar de recente bijna even scherpe daling van het dagelijkse aantal meldingen zal niet alleen daaraan te danken zijn. Die daling was namelijk al een week of wat daarvoor ingezet.

Dichter bij huis valt er ook geen peil op te trekken. Duitsland, dat veel eerder strenge maatregelen trof dan wij, doet het over het geheel genomen inderdaad wat beter. Maar een land als Frankrijk, dat vrijwel meteen collectief huisarrest kreeg, niet. Toch blijven we met het vingertje naar het lichtend voorbeeld van onze buurlanden wijzen. Zoals Arjen Lubach, het levende bewijs dat bij de VPRO ook ADHD’ers zich vertegenwoordigd mogen weten, die enige tijd terug blijkbaar vond dat Rutte zich aan Merkel moest spiegelen (dat denk ik althans, want door zijn staccato gehinnik was de spreker moeizaam te volgen). Misschien is Arjen daar intussen anders over gaan denken, nu zijn eigen liveshows in het verlengde van zijn eigen advies zijn geschrapt. Gelukkig heeft Lubach geen publiek nodig: hijzelf buldert steevast het hardst om z’n eigen grappen.

 

Game changer

Landen als Nieuw-Zeeland en - op regionaal niveau - China laten óók zien dat een lockdown alleen zin heeft wanneer er nog wat te locken valt. Als de vijand al binnen de poort is, ben je te laat. Dat hebben ze in China gezien en dat hebben we hier gezien, na de eerste sporadische uitbraken. In dat stadium was de eerste golf misschien nog te stoppen geweest. Maar toen kwam carnaval, en mensen gingen - soms met hele studentenclubs tegelijk - op voorjaarsvakantie naar risicogebieden als Italië. In een dichtbevolkt land met open grenzen was er daarna geen houden meer aan.

Het enige wat je dan bereikt met zo’n pakket maatregelen, is dat de besmettingsgolf wat meer wordt gespreid. Dat kan bittere noodzaak zijn, zoals vrijwel direct in Italië is gebleken. Maar je lost het probleem niet op; je schuift het alleen voor je uit. Zelfs met hermetisch dichtgespijkerde buitengrenzen is de kans reëel dat het virus als een veenbrand doorwoekert tot iedereen z’n portie heeft gekregen. Alleen duurt de hele grap dan niet één jaar, maar drie, vijf of tien.

Met alle regionale variabelen en de chaotische manier waarop en wanneer elk land de pandemie te lijf is gegaan, valt de effectiviteit van specifieke tegenmaatregelen nauwelijks te reconstrueren. Eén ding lijkt zeker: de enige echte game changer is een vaccin. Die vaccins komen nu geleidelijk beschikbaar en worden overal maximaal ingezet. Behalve in Europa, en met name in Nederland. Hetzij omdat de Europese Unie nog over toelating aan het vergaderen is boven de kreeft Thermidor. Hetzij omdat de papieren dossiertijgers zich hebben verkeken op de levervoorwaarden. Hetzij omdat de productie is toevertrouwd aan een Europese onderaannemer die blijkbaar niet op die taak is berekend. Zelfs de toch bepaald niet Borisminnende en brexitgezinde BBC lacht zich rot.

 

Derde golf

En de weinige vaccins die we uiteindelijk krijgen, worden vervolgens door horrorclown Hugo opgepot. Ik ga zijn tragikomische testimonium paupertatis niet nog eens herhalen. Herlees het maar wanneer u vandaag over een jaar - of twee jaar, of drie - nog altijd opgesloten zit in uw eigen huis. Want die derde golf in de nazomer komt er, zoals het er nu voor staat, geheid. En als we dan nog steeds niets beters te bieden hebben dan avondklokken en mondkapjes, kan het weleens op een héél lang ziekbed uitdraaien.

 

Niets van deze website mag zonder voorafgaande toestemming worden overgenomen of gekopieerd, behoudens het citaatrecht. Bij citaten is bronvermelding verplicht. Vragen? Stuur een mailtje naar: info@oudemuis.nu
Niets van deze website mag zonder voorafgaande toestemming worden overgenomen of gekopieerd, behoudens het citaatrecht. Bij citaten is bronvermelding verplicht. Vragen? Stuur een mailtje naar: info@oudemuis.nu