OudeMuizenissen
Heedendaagsch Taalgebruyk
HuurMuis

 

De vleermuis wordt duur betaald

 

Na twee maanden gedwongen huisarrest - zelfs een boodschapje doen was er niet bij - mochten de Turkse bejaarden eindelijk een paar uurtjes naar buiten. In één adem met de vrome wens dat het Allah mocht behagen om het coronavirus snel de vleermuisnek om te draaien, bedankte een rimpelig, gehoofddoekt vrouwtje diens homie Erdogan omstandig voor deze grote gunst.

Dit zag ik toen ik op de late avond knikkebollend naar de treurbuis gluurde, die dezer dagen trouwens beter terreurbuis zou kunnen heten. Naar eigen zeggen doen televisiemakers van zowel publieke als commerciële signatuur eendrachtig hun uiterste best om ons het gedwongen thuiszitten draaglijker te maken. Als ik op het aanbod afga, dat zo mogelijk nóg bedroevender is dan anders, zou ik eerder denken dat het hun bedoeling is om de mensheid tot collectieve harakiri aan te zetten. Maar wellicht overschat ik de televisiemakers, of hun publiek.

 

Dankbaar

De hamvraag is natuurlijk of we de overheid dankbaar moeten zijn dat we onze eigen deur uit mogen. En in het verlengde daarvan of die overheid überhaupt zomaar mag bepalen waar we mogen gaan en staan, en wanneer, hoelang en met hoevelen. Dat lijkt misschien een academische vraag, aangezien we volgens diezelfde overheid in oorlog zijn. En in oorlogssituaties is per definitie álles geoorloofd. Maar de prangende vervolgvraag blijft of dit niet wat veel eer is voor een virus. Zeker in een jaar waarin we, onder normale omstandigheden, hadden moeten vieren dat we driekwart eeuw eerder van een veel moordlustigere tegenstander waren bevrijd.

Wie meent dat ik de ernst van deze pandemie bagatelliseer, vergist zich. Ik heb mijn eerdere opvattingen daaromtrent noodgedwongen drastisch herzien. Terwijl ik dit schrijf, staat de teller op dik vijfduizend doden in Nederland en enkele honderdduizenden wereldwijd. Daarmee is het record van de Spaanse griep een eeuw eerder nog lang niet gebroken. Maar in sommige landen moet het ergste nog komen. En we mogen gevoeglijk aannemen dat het er zonder tegenmaatregelen veel meer hadden kunnen zijn geweest.

Evenmin heb ik affiniteit met de idioten die van de daken schreeuwen dat het virus niks voorstelt. Of dat het uit een laboratorium afkomstig is, of door zendmasten wordt verspreid. In het eerste geval waren de lijkzakken niet aan te slepen geweest. En wat de tweede hypothese betreft: je hebt ook mafkezen die heilig geloven dat de aarde plat is. Of, meer to the point, dat je in een mum van tijd weer op de been bent wanneer je een paar aspirientjes met een ferme teug bleekwater wegspoelt …

 

Averechts

Waarom heb ik dan toch mijn twijfels over dat bombardement van oekazes? Dat ze de economie naar de verdommenis helpen, is geen doorslaggevend argument. Rekensommetjes hoeveel een mensenleven waard is, laten beschaafde mensen zoals u en ik liever over aan de verzekeringsindustrie. Die trouwens door diezelfde overheid die ons nu het leven zuur maakt in het zadel is geholpen, maar dit terzijde.

Als u plechtig belooft het niet verder te vertellen, kan ik u wél verklappen dat ik uit de losse pols op vijf à tien miljoen euro per gered mensenleven uitkom. Waarbij ‘gered’ bovendien een relatief begrip is. Want bij veel, zo niet de meeste, overledenen bracht het virus alleen zogezegd de genadeklap toe. Nu zou dit op zich nog steeds geen overtuigend argument zijn om de boel maar op z’n beloop te laten. Ware het niet dat vóórdat de coronapleuris uitbrak, veelvuldig werd gediscussieerd over de vraag of de kosten van een dure behandeling wel opwogen tegen de baten.

Dit brengt ons bij een bezwaar dat linksom of rechtsom wél hout snijdt. En dat is dat sommige maatregelen om de meest kwetsbaren te beschermen, in de praktijk domweg niet of zelfs averechts hebben gewerkt. Het meest sprekende voorbeeld betreft de verpleeghuizen. De bewoners, die naar verluidt voor hun eigen veiligheid werden opgesloten, zaten als ratten in de val toen bleek dat Magere Hein ook zonder bezoek van buitenaf een toegangsdeur vond. En dit puur omdat aanvankelijk geen middelen beschikbaar waren - of werden gesteld - om personeel én bewoners te beschermen en te testen. Dweilen met de kraan open is nog zwak uitgedrukt.

 

Blauw op straat

Nu staat inmiddels wel vast dat niks doen óók niet werkt. In Zweden gokte de overheid, heel on-Scandinavisch overigens, erop dat de burgers hun eigen verantwoordelijkheid wel konden nemen. Dus bleef onder andere de horeca open. De beduidend hogere sterftecijfers dan in de buurlanden spreken boekdelen.

Anderzijds hield het virus in een land als Frankrijk nóg heviger huis. En vergeleken bij wat Macron allemaal heeft geflikt, is de lockdown hier kinderspel. Maximaal een uur per dag deur uit, en heel Parijs dichtgemetseld met politieposten waar je je Ausweis moest tonen. In één moeite door werd het parlement kaltgestellt. Er hebben in die contreien voor minder koppen onder de guillotine gerold.

Ook in Nederland is het voorheen onzichtbare blauw op straat opeens alomtegenwoordig. Daarbij meten sommige gezagsdragers zich in zo’n situatie van de weeromstuit Bromsnorallures aan. Dan zie ik op het plein voor mijn flat drie of vier Feldwebels losgaan op een viertal spelende kinderen (four is a crowd) of een echtpaar op leeftijd dat zich in weerwil van de instructies gezamenlijk in de supermarkt had gewaagd. Maar de bedelende en peuken rapende junk, toch een superspreader in spe, laten ze ongemoeid. Je wordt er 75 jaar na de Bevrijding niet vrolijk van.

 

Duimschroeven

Op dit moment laat de regering de teugels voorzichtig wat vieren. Met dien verstande dat wanneer het aantal besmettingen weer oploopt, de duimschroeven meteen opnieuw worden aangedraaid. En de burger heeft het allemaal maar gelaten te slikken. Óók de burger die uit zichzelf wel begrijpt dat voorzichtigheid geboden is om het virus niet de vrije hand te geven. Uiteraard gelden in uitzonderlijke situaties tijdelijk andere spelregels. Maar we zijn godbetert geen staatseigendom.

Daarbij komt dat bij dat ‘tijdelijk’ vraagtekens kunnen worden geplaatst. Neem nou zo’n bespottelijke app, die door velen als next best thing voor een vaccin wordt beschouwd. Nog afgezien van alle kanttekeningen op privacygebied is het aantal valse alarmen straks niet van de lucht. Maar het gevolg is wél dat we straks tot in lengte van dagen behalve een identiteitsbewijs ook een virtuele tracker op zak moeten meezeulen. Want zonder kom je nergens meer in - of uit.

 

Status quo ante

Toen een handvol gehersenspoelde draaideurcriminelen een gooi deed naar de hoofdprijs in de grote maagdentombola, waren we opeens allemaal potentiële terroristen, en dus vogelvrij. Nu waart een griepvirus with a vengeance door het land en laten we ons gedwee bejegenen als een kolonie melaatsen. Compleet met mondkapjes en een verplicht-vrijwillige app, als moderne variant van de ratel. Op gezag van een premier namens een partij waarvan elke letter in de naam een leugen vertegenwoordigt.

En dit alles omdat een rebelse Chinees zo nodig z’n bruingerookte tanden in een illegaal lekker hapje moest zetten. (Al mag je dit in China niet hardop zeggen. Een hele geruststelling dat we in Europa dezelfde kant op gaan.) Het vliegverkeer, dat nu met staatssteun uit een diepe duikvlucht gered dient te worden, deed de rest. Want op de pakketboot van weleer zat je vanzelf anderhalve week in quarantaine.

Als dat vaccin er straks eindelijk is, zal het mij benieuwen of de status quo ante zich herstelt en alle noodmaatregelen worden teruggedraaid. Het laatste moet ik nog zien. En wat het eerste betreft, vrees ik dat het laatste restje IRL sociaal gedrag voorgoed uit onze genen is verwijderd. Dat ‘anderhalvemetersamenleving’ het woord van het jaar wordt, staat nu al buiten kijf. Maar ik durf mijn hand er niet voor in het bevrijdingsvuur te steken dat de naoorlogse vrijheid de honderd haalt. Ja, de vleermuis wordt duur betaald.

 

Niets van deze website mag zonder voorafgaande toestemming worden overgenomen of gekopieerd, behoudens het citaatrecht. Bij citaten is bronvermelding verplicht. Vragen? Stuur een mailtje naar: info@oudemuis.nu
Niets van deze website mag zonder voorafgaande toestemming worden overgenomen of gekopieerd, behoudens het citaatrecht. Bij citaten is bronvermelding verplicht. Vragen? Stuur een mailtje naar: info@oudemuis.nu